De laatste bladzijde van dit dagboek: Home Sweet Home 

 

Lieve allemaal, inmiddels zijn we thuis na deze fantastisch reis. Echt iets waar we van moeten bijkomen op een positieve manier. Zoveel geleerd, gedaan en meegemaakt met elkaar als gezin en zeker Dean. Even een flashback, de WIFI was zo slecht toen ik het verslag van therapie dag 10 typte dat ik er eerder een "einde" aan maakte dan gepland. Na het afscheid van Kanoa en een aantal andere lieve mensen van het CDTC had Stefanie een goed idee, samen met Anouk. Als afscheid wilde ze graag met Dean en ons een ijsje eten aan het strand. Om het afscheid nog even uit te stellen :) Na de sessie en het afscheid van CDTC hebben we een proost gemaakt op dit mooie avontuur met onze voetjes in het zand en heeft de halve familie een middagslaap gehouden. Ik zeg niet wie (haha)! Einde van de middag zagen we Stefanie en Anouk op het strand en hebben we onder het genot van een ijsje alles nog even doorgenomen. Wie was Dean, wie is Dean nu? Ik kan jullie vertellen: voor ons een heel ander mannetje. Dit heeft ons tijdens de therapie weken ook wel eens aan het twijfelen gebracht met vragen, zoals doen wij het wel goed? Pakken wij situaties of bepaalde dingen wel handig aan? Zijn we er wel genoeg voor hem? Gelukkig zijn deze twijfels goed te bespreken binnen het CDTC en dit geeft rust. Maar terug naar het ijsje, dit was heerlijk. Tijdens zonsondergang, echt een cadeautje. Bij het afscheid hebben we een mooie foto's meegekregen met een aantal daarvan in een fotoboekje. En een hele mooie film met de mooiste momenten. Stefanie en Anouk wilde de film ook graag zien, dus hup naar het appartement en met zijn alle de film bekeken. Je begrijpt het al, tranen in overvloed. En dan toch echt tijd voor afscheid. Dikke knuffels en lieve woorden voor elkaar. Mooi is dat. Zwaaien vanaf het balkon naar een super duo die Dean heeft veel goeds heeft gebracht. Ons mooie avontuur hebben we afgesloten met een heerlijk etentje en toen richting bed. Zaterdagochtend een bekend ritueel voor vele, koffers inpakken, alles checken en later op de middag richting huis. Met pijn in ons hart, maar met goede zin vertrekken we richting Nederland. 

 

Na een goede vlucht zijn we aangekomen, inmiddels weer redelijk in het ritme. Tijdens de therapie heeft Dean veel gewerkt met de Praat Plaatjes, de Kletspot en de Story Cubes. Deze heb ik vandaag ook direct besteld, samen met het boekje SlaapKlets. Jullie begrijpen het al, er gaat hier veel gekletst, gelezen en vooral gelachten worden. Nu proberen deze mooie voortuitgang te blijven behouden en verder uit te werken. 

Het wordt bijna saai, maar heel veel lieve vrienden, familie, bekenden hebben mogelijk gemaakt dat wij deze therapie konden volgen. Sommigen partijen willen niet bij naam genoemd worden, maar ook deze zijn we zeer dankbaar. Ladies Circle Westland, Cannes by Kim, vrienden, kennissen, bekenden: echt onwijs bedankt voor alles. We kunnen het niet beschrijven met woorden wat dit avontuur ons gebracht heeft. Mocht je Dean tegenkomen, schroom niet om te vragen hoe het was in Curacao, hij vertelt er (nog steeds op zijn manier) graag over: en als je gelukt hebt dan krijg je ook het fotoboek te zien want die gaat overal mee naartoe (lees: hij slaapt er nu zelfs mee). 

Dit was de laatste bladzijde van dit dagboek, wat ik met veel plezier heb geschreven. Bedankt voor alles! 

Liefs Dean, Michel, Jill, Keith en Kim 


Therapie dag 10: Vrienden voor het leven 

We zijn even iets later dan normaal met ons dagboek. Het afscheid viel Dean en ons gisteren even zwaar op ons dak. Zo blij, dankbaar en fijn dat we dit hebben mogen doen. Ik kan het blijven herhalen, sorry. Gisteren (vrijdag) was echt compleet: Kanoa mocht gewoon bij zijn eigen dock zwemmen, Stefanie had nog een leuke verassing voor Dean en het weer was heerlijk. Een top combi! De Stoere Dingen Lijst van Dean was nog niet helemaal compleet. Er stond nog 1 ding op: snorkelen in de open zee. Best spannend! Maar de dagen ervoor was het te wild en te ruig om te gaan snorkelen. Maar vandaag kon dit! Gelijk om 08.00 richting achterzijde van het CDTC en daar gingen ze het water in. Snorkel op, pak aan en flipperen maar. Ze gingen ver, met diepte van 25 meter. Dean vond het fantastisch! Ik stond echter met knikkende knieën, zover dat ze gingen maar vertrouwen houden, toch? Na ruim een half uur kwamen ze terug en mocht Dean met Kanoa aan de slag. Wat een duo. Gewoon onbetaalbaar! Spelltjes, oefeningen, en zelf duiken met zijn tweetjes onder water was een feest. Kanoa voelde denk ook dat Dean voor het laatst was. Hij moest ook even huilen toen Kanoa naar hem toe zwom en maar bleef knuffelen. Maar er is een tijd van afscheid nemen. Dat viel Dean even zwaar. Eenmaal aangekleed en weer boven hebben wij de meiden een cadeautje gegeven. Voor iedere dame een aparte spreuk, dat wilde Dean. Anouk had bijvoorbeeld: bedankt dat je me wilde helpen groeien en Stefanie de tekst: Geen doei of geen dag, maar afscheid van een glimlach. 

Therapie dag 9: Broer en Zus = BRUS 

Vandaag stonden naast Dean ook Jill en Keith een beetje in het zonnetje. Zij hebben de afgelopen 2 weken het V.I.B programma gevolgd: Very Importent Brus. Brus is in Nederland ook al bekend, je bent een BRUS als je een broer of zus hebt met een beperking. Samen met hun is gewerkt: hoe ga je hier mee om, wat vind je er van, wat vindt je moeilijk enz. Echt even een moment van bewustwording. Niet alleen voor Jill en Keith maar ook voor ons als ouders. Samen maken we ook een overzicht/tekening van een eiland waar we van alles opschrijven wat we leuk of belangrijk vinden. Michel en ik was ook gevraagd of wij over Jill en Keith iets wilde vertellen wat zij goed doen, wat hun zo bijzonder maakt als persoon en in ons gezin. Ik kan je vertellen, dit lijkt heel simpel maar dat is het niet. Je wilt zoveel vertellen over je kleine guppies, maar je hebt maar plaats voor een aantal regels. Tijdens deze bijeenkomst werden ik en Keith overvallen door tranen, van geluk dat we hier mogen zijn en dat we dit met elkaar mogen doen. Een aantal dagen geleden liepen Keith en ik samen hand in hand terug van het strand, in een perfecte setting. Ondergaande zon, heerlijk weer en ineens gaat hij stilstaan en zegt hij uit het niets: Mama, ik hou heel veel van jou. Nou, dan smelt je toch? Na dit gezellig samenzijn gaan we bij onze andere spetter kijken. En wat doet hij het weer fantastisch. Eerst binnen hard gewerkt een wie je bent en daarna door om te gaan zwemmen met zijn vriend Kanoa. Ze hebben elkaar weer gevonden! Samen duiken onder water, dit wil Dean graag omdat hij de wereld van Kanoa wil leren kennen. En met alle liefde neemt Kanoa hem hierin mee. Zo fantastisch om te zien hoe die twee samen zijn. Stefanie laat Dean ook "alleen" in het water (lees gepaste afstand). Het klinkt misschien gek, maar Dean krijgt bijna een onsterfelijke blik als ze samen zwemmen. En heel veel lol. Tussen de watertijd door wordt er weer gewerkt. Vandaag is dolfijntrainster Talina voor het laatst met Dean aan het werk. Vrijdag is zij vrij. Maar dit had Dean goed in de smiezen. Gisteren wilde hij een kadootje voor haar kopen en het is een sleutelhanger geworden. Op zich niet heel bijzonder, maar wel de boodschap erin. Het is een sleutelhanger van een dolfijn met een klein flesje eraan. Dean schrijft aan haar een message in a bottle. Samen zoeken we een gepaste tekst op. Hij komt op de tekst: Afscheid is het begin van een mooie herinnering. Dean krijgt van Talina een dikke knuffel en ronden we de evaluatie en de sessie af. We gaan terug naar ons appartement en Dean doet begin van de middag een tukkie om bij te komen. Rond 15.00 uur lopen we terug naar het CDTC waar Michel en ik de workshop Broer en Zus volgen. We krijgen nog meer inzicht en handvaten hoe we bepaalde situatie aan kunnen vliegen met de kids. Erg fijn dit allemaal. Op de terugweg nemen we nog een duik in de mooie blauwe zee en halen we een ijsje. Kortom: weer een dag om van de genieten en om van te houden. Kennen jullie dit gevoel? In Nederland razen de dagen en soms weken langs je heen. Het maakt deze reis nog meer bijzonder dat we hier als gezin kunnen zijn. En dat Dean de therapie kan volgen. Worden schieten tekort. En nogmaals willen we iedereen bedanken die dit voor ons mogelijk heeft gemaakt. Veel liefs voor nu! 


Therapie dag 8: gewoon simpel 

We waren vanmorgen al vroeg wakker. Bij ons resort werd om 05.00 uur gespoten voor de muggen, en dit maakte behoorlijk lawaai. Nog even liggen dommelen en om 06.30 uur eruit om ons klaar te gaan maken voor onze wandeling naar het CDTC. Af en toe vingen we wat druppels op, er ligt een dik wolkendek boven het CDTC. Maar, als de regen met bakken uit de hemel komt, gaat de therapie gewoon door. Binnen wordt er gewerkt met Dean aan het element diepe waarneming. Hij neemt een plekje in een heerlijke fatboy en krijgt een zwaarder deken over zicht heen, waardoor zijn diepe waarneming wordt geprikkeld. Ze gaan een gesprek voeren over wat is je veiligste plek, waar voel je je veilig, en wij wie. Hier komen fijne gesprekken uit voort. Na dit binnenwerk moment gaan ze naar buiten. Terwijl Dean zich aan het omkleden is roept Stefanie hem, er zwemmen wilde dolfijnen rondom het CDTC, echt zo mooi! In het water gaat het goed met Kanoa. Dean krijgt zelfs een hand shake, iets wat de afgelopen dagen niet is gelukt. Na de therapie komt het met bakken uit de hemel. We lopen tussen de buien door richting ons appartement waar we huiswerk gaan maken, klusjes doen en ons dagboek bijwerken. Zo leuk om die lieve reacties te krijgen en de appjes, echt superfijn! Vandaag kwam ook het afscheid even aan bod, iets waar we nog niet teveel aan willen denken. We gaan er nog 2 hele mooie therapie sessies van maken en het maximale eruit halen! Liefs! 

Hieronder een foto van Dean met zijn hand shake met Kanoa, de meiden van Dean zijn team & het huiswerk moment! 



Therapie dag 7: Stoere dingen lijst 

Naast het lezen en spreken heeft Dean ook nog aangegeven stoere dingen te willen doen, dingen die hij eigenlijk niet durft maar wel wil doen. Een van dingen is zwemmen tussen de roggen, grote vissen en de haaien. Let op! De haaien zitten wel achter een groot gaas, maar zwemmen wel in hetzelfde gedeelte. Stoer! Vandaag was het zover, zijn oren knappen op en er is toestemming dat hij weer met zijn hoofd onder water mag. Kortom: tijd voor actie. Het binnen werken wordt vandaag vervangen voor buiten werken, tussen de roggen. Echt heel stoer. Jill en Keith gaan ook mee, wederom om ook te kijken hoe de interactie met zijn drietjes is. Stefanie, Anouk en Laura zijn er ook klaar voor en voor we het weten liggen ze met zijn alle in het water. In een onbewaakt ogenblik steekt Keith zijn handje door het hek om zich af te zetten. Niet echt een goed idee met een citroenhaai aan de andere kant van het hek! Maar, dit is weer een moment van overwinning. Na deze stoere actie door naar de grote pool waar Kanoa op Dean ligt te wachten. Wederom hard werken en Dean gaat de uitdagingen weer goed aan. Na vermoeide sessie volgen we met zijn vijfjes nog de workshop: alles weten over dolfijnen! Veel informatie en vragen vanuit de kinderen. Je kan merken dat de spanningsboog van Dean steeds beter wordt als het gaat om het krijgen van veel nieuwe informatie. Op de terugweg vanuit het CDTC nemen we een duik de heldere zee. Na de lunch gaat Dean even liggen, om vervolgens 2 uur onder zeil te zijn. We geven hem deze rust, waardoor hij optimaal geniet van alles wat er gebeurd. Vanavond op het balkon hadden we saampjes nog even een kletspraatje, gezellig onder de sterren op het balkon. Iets nieuws voor Dean en mij. Hierin vloeien er weer wat traantjes, maar nu omdat hij het zo naar zijn zin heeft en zich heel blij voelt. Hij zegt dat hij graag de tijd zou willen terugdraaien en opziet tegen vrijdag, het afscheid. Hij heeft een duidelijke klik met Stefanie en Anouk en zij halen simpelweg het beste in elkaar naar boven. Ken je zo'n moment waarin je eigenlijk zou willen dat de tijd stil blijft staan? Dat hadden wij vanavond! Een moment van geluk, samenzijn, hard werken, kletsen en blij zijn met jezelf. We hopen dat er nog vele mogen volgen. Liefs! 



Therapie dag 6: doelen verder oppakken & uitwerken 

Jeetje, wat een lieve reacties hebben wij gekregen op ons dagboek, zo fijn om te lezen dat jullie met ons meeleven. De oorpijn bij Dean is nagenoeg weg, en gaat hij samen met Stefanie verder aan zijn TO DO list. Hier staan ook behoorlijk spannende dingen op, buiten Dean zijn comfortzone (en die van ons). We komen iets voor achten weer aan bij het CDTC, waar de dag iets anders start dan normaal. Dean wordt opgevangen door Stefanie en Anouk, en dit keer mag Jill ook mee met Dean. Ze zullen de binnen therapie met zijn viertjes doen. Tijdens deze sessie zal het stukje weerbaarheid worden opgepakt en in het water loopt eigenlijk alles door elkaar heen, lezen/grammatica/verhalen maken. Vandaag zal het ook weer een leerzame dag worden. Na het binnen werken komt Dean naar buiten, trekt zijn pakkie weer aan en sluit Jill aan bij het broer-en-zus programma waar Keith inmiddels al mee was gestart bij Laura. Dean duikt het water in, maar geen Kanoa……. Hij was weer even druk met Chabalita, maar hij lijkt Dean te zien en komt zijn kant op zwemmen. Samen gaan ze een rondje door de pool en voeren de oefeningen uit met spraak/grammatica (dit komt terug in de instructies). Kanoa lijkt rustig te worden van Dean, en andersom. Maar zodra Dean hem loslaat, gaat hij weer achter Chabelita aan. Bonnie, de moeder van het stel, komt ook op Dean afzwemmen. Dean heeft vandaag dus eigenlijk 2 dolfijnen en dat maakt het extra intensief maar ook erg leuk. Na een lange watertijd komt hij vermoeid het water uit, maar wel met een grote glimlach op zijn gezicht: daar doen we het allemaal voor! De evaluatie met Stefanie en Anouk is ook positief. Wij bespreken nog een aantal dingen waar wij tegen aan lopen. Het is echt wel even anders, als niet 2 maar 3 kinderen ineens van alles te vertellen hebben (Begrijp ons goed: ontzettend blij mee). Onwijs leuk, maar ook wel even wennen en schakelen. Wie is er nu aan de beurt? Wat zeggen ze nou tegen elkaar? En zeker nu, ze hebben alle 3 van alles te vertellen en is het soms "vreemd" dat Dean ook ineens van alles te vertellen heeft. Mooi om te zien, we zijn hier ontzettend dankbaar voor. Kortom: we sluiten de sessie met een tevreden gevoel af met een high five voor alle 3 onze kids! Tot morgen! 


Therapie inhalen: Eentje voor in de boeken 

Vrijdag na de therapie klaagt Dean wederom over oorpijn. Het gaat de hele week al een beetje op en af, maar vrijdagmiddag nadat hij heeft liggen slapen heeft hij zoveel pijn dat de tranen over wangen biggelen. In overleg met het CDTC laten we de dokter komen. Resultaat: oorontsteking aan beide oren. De arts onderneemt direct actie met druppels en antibiotica. Therapeute Stefanie komt ook nog even langs in het appartement om te kijken hoe het Dean gaat en hoe nu verder. Voor Dean staat 1 ding vast: morgen komt hij gewoon! Vrijdagmiddag doen we verder rustig, op tijd naar bed en goed slapen. Gelukkig is dat laatste goed gelukt en komt Dean goed uit bed. We gaan richting CDTC waar we begroet worden door de huis-schildpadden. Ze hebben bij het CDTC oordoppen geregeld voor hem, en samen met zijn pak trekt hij alles aan om richting Kanoa te lopen voor zijn inhaal les van donderdag. Maar dan wacht een verrassing: het wordt Chabelita waarmee hij gaat zwemmen. Dat is even schakelen! Kanoa blijft te onrustig en nu is Chabelita ook "vrij" dus wordt de keuze gemaakt te gaan zwemmen met deze spetter! In begin even wennen aan elkaar, maar na 10 minuten in het water en vele beloningen vanuit Chabelita is het ijs gebroken. Dean blijft oefenen in het geven van instructies, zelf dingen ondernemen en acties uitvoeren. Hoge sprongen, knuffels en kusjes vliegen in het rond, en Dean voelt zich opperbest en presteert hartstikke goed. De zee is gelukkig rustiger dan de afgelopen dagen, waardoor er een maximaal resultaat wordt bereikt. Na de sessie bespreken we de week met Stefanie en Anouk en de plannen voor komende week. De situatie lijkt even ideaal; rust, tijd met het gezin in de mooie proces, en leren van elkaar. En dan ineens breekt Dean. De emoties gaan met hem aan de haal en het wordt een groot tranendal. Stefanie geeft hem de ruimte deze emoties te tonen en probeert erachter te komen, samen met ons, waarom dit nu gebeurd. Hij is blij dat hij de therapie mag volgen, maar in het dagelijkse leven zijn er zoveel dingen waar hij mee zit. Dingen op school, thuis en op de voetbal. Zij hoofd voelt heel regelmatig als een gevangenis, hij weet alles maar komt er niet uit als het gaat om vertellen (denk aan zinsopbouw, de woorden niet kunnen vinden, geen tijd krijgen om je verhaal te doen, niet begrepen worden). Dit alles komt bij ons ook echt goed binnen (lees: tranen). Zitten we dan: gezellig op een bankje een potje te janken. Maar, dit alles is ook positief. Hierdoor komen er nieuwe doelen op tafel en gaat Dean de komende week ook leren hoe hij hier mee om moet gaan voor hemzelf en naar andere toe. Alles positief bekijken is hier het motto. We kletsen verder en Dean wordt weer rustig. We geven Stefanie en Anouk 'n knuffel en lopen terug richting appartement. We stoppen even bij het strand voor een verfrissende duik, nemen in de middag allemaal even onze rust. Net als thuis zitten we zaterdag avond met een koppie thee, laptop aan The Voice te kijken. Op naar een nieuwe dag! Zondagmorgen staat er iets bijzonders voor ons (de rest van het gezin) op de planning: de family swim. Dean wordt meegenomen door Ankie (stagiaire van het CDTC) voor een moment met haar en wij mogen zwemmen met Chabelita en Nubia. Tijdens deze swim nog meer respect voor Dean! Wat is het zwaar om een uur lang te zwemmen in een open water! Maar ondanks dit genieten we volop. Na afloop vertelt Dean alles hoe we het moeten doen met douchen, opruimen en alles netjes achterlaten. In de omgeving van het CDTC voelt Dean zich als een vis in het water. Zo mooi! 

 

Therapie dag 5: Weer op de goede weg 

Beetje afwachtend liepen we richting CDTC. Het zonnetje heeft zich nog niet laten zien door het stevige wolkendeken. Jill en Keith werken iedere dag in een werkboek, met als rode draad het zijn van een broer of zus die een beperking heeft. Niet hele zware theorieën zijn hieraan verbonden, maar wel inzicht voor hun en ons. Maar er staan ook andere dingen op het programma vandaag: namelijk kajakken! Dean wordt ook opgehaald en start binnen met het vertellen over de dag ervoor. De teleurstelling dat Kanoa niet wilde zwemmen met hem, en wat we verder die dag gedaan hebben. Daarbij moet hij zichzelf in kaart brengen wie hij is en wat hij belangrijk vindt. In een afwachtende houding loopt hij naar het dock toe. De dolfijntrainers gaan al direct op de "catwalk" zitten aan de andere kant van het water van waar ze normaal zitten. De andere dolfijnen, Bonnie en Sammie, werken ook beter als ze daar contact hebben met de dolfijntrainer. Kanoa zwemt nog even een eigen rondje en komt Dean tegen in het water. Beide waren direct heel enthousiast. Bijna 'n uur lang hebben ze allerlei oefeningen gedaan en dit ging gelukkig vandaag goed. Er werd op het einde zelfs een knuffel uitgedeeld! Deze hadden ze beide verdiend na dit harde werken. Dean zwemt, in tegenstelling tot vele andere kinderen, los van de therapeut in het water. Echt heel knap, zeker nu de zee de afgelopen dagen zo ruw is. Met een tevreden blik komen Stefanie en Dean uit het water, richting het omkleden. Na het omkleden hebben wij een evaluatie gesprek met Stefanie, die vol lof over Dean spreekt over zijn inzet en open houding. En dat hij blijft volhouden om steeds zijn doelen te bereiken. Trots! 




Therapie dag 4: In herhaling 

Vandaag was het een beetje rare dag. Wederom harde wind, maar om 8.00 uur stonden we weer met het hele gezin paraat! Jill en Keith werden meegenomen voor het broer/zus programma en Dean gaat met de dames mee naar binnen. Er wordt gewerkt aan complimenten geven aan jezelf en over andere. Welk compliment Dean zichzelf geeft? Dat blijft nog even geheim! Er blijft hard gewerkt worden aan het vertellen van verhalen, het maken van een praatje, dit zal een rode draad in de therapie blijven en steeds verder worden uitgebouwd. Na een half uurtje binnen komt Dean naar buiten en trekt zijn pak aan. Maar waar is Kanoa? Dit heeft andere plannen voor vandaag. Dean heeft bijna 20 minuten in het water liggen dobberen, maar Kanoa was niet te bekennen. Kanoa werd heel erg afgeleid door meerdere dingen (nieuwe dolfijn bij de buren, leuk vrouwtje in het andere bad). Eenmaal uit het bad en weer aangekleed is besloten de sessie te herhalen op zaterdag, zodat Dean wel zijn watertijd krijgt met Kanoa. Dus extra dagje in het water en extra bladzijde in ons dagboek. Michel heeft later op de ochtend nog een workshop gevolgd. In het simpel uitgelegd, hoe ga je positief om met een beperking. Wederom veel informatie en stof tot nadenken voor ons als ouders. Door dit hele verhaal met Kanoa (Dean dacht even dat hij "schuld" had aan het feit dat Kanoa zijn eigen gang ging, of dat hij hem niet leuk genoeg zou vinden) was Dean even van slag. Terug naar de kamer en in een rustig tempo uitgelegd dat dolfijnen hele mooie dieren zijn om mee te mogen zwemmen en hard werken, maar dat het ook gewoon dieren blijven. En daarom ook wel eens niet willen. Tikkeltje ondeugend, toch? Hieronder toch even een mooie foto van Kanoa, tijdens een heerlijk eigen moment vanmorgen! Hebben wij ook el eens behoefte aan, toch? 


 

Therapie dag 3: Pittig dagje voor Dean 

Vol goede en vrolijke moed lopen wij met het hele gezin en Oma Joke (gaat vandaag ook weer naar huis) richting CDTC. Het waait harder dan de dagen ervoor, dus meer wind en stroming bij het zwemmen. Dean vertrek bij aankomst met Stefanie & Anouk richting de binnenruimte waar hij trots vertelt hoe hij gewerkt heeft met de Story Cubes en ze werken de praat domino verder uit. Dit gaat goed, ook al kost dit moeite voor Dean. Maar steeds een stapje verder vooruit. Na het werken binnen, wordt het pak weer aangedaan en gaan ze richting dock. Zoals gezegd, het water is onstuimig en Kanoa ook. Luistert niet altijd even goed, en dolfijn Nubia komt ook weer even bij Dean kijken. Deze twee dolfijnen behoren tot Dean zijn favoriet en allebei geven ze hem aandacht. Samen met Kanoa doet Dean een balspel, waarin het de kunst is om hardop te praten en de regie in handen te houden. Na watertijd een gaat Dean werken op het dock: welke eigenschappen passen bij jou? In de evaluatie bespreken we dit en hij kent zichzelf goed. Een van de dingen die hij heeft genoemd is doorzetten, knuffels geven en samenwerken. Na dit moment van werken duikt Dean nog even het water in met Nubia en Kanoa. Michel en ik volgen ondertussen een workshop Sensorische Integratie therapie, waarin ons een hoop duidelijk wordt. Jill en Keith zijn mee met het broer en zus programma, waardoor wij de focus kunnen houden op de therapie van Dean en de workshop. Echt heel fijn. Na de therapie is Dean wederom echt moe. We lopen rustig naar huis, waarna hij zijn bedje induikt om bij te komen. Later op de middag zwaaien we oma Joke uit, die weer richting huis gaat. Om 17.30 uur sluiten we aan bij de welkomsborrel van het CDTC, waar we andere gezinnen ontmoeten die ook deze weken therapie volgen en hebben we contact met andere therapeuten bij het CDTC. Een geslaagd moment voor ons en voor Dean. 



Therapie dag 2: Hard werken & broer en zus dag 

In de warme wind liepen we rond 7.45 uur richting CDTC. Zodra we het terrein van het CDTC oplopen komen we Anouk tegen, een mede therapeut van Dean. Vrolijk zegt Dean iedereen gedag, hij heeft er weer zin in. Om klokslag 08.00 uur gaat Dean binnen aan de slag met de oefening: Story Cubes! Kortom met dobbelstenen moet Dean een verhaal verzinnen, werkelijk of verzonnen. In het begin is dit best even lastig, en het verhaal moet ook nog een kern van WIE/WAT/WAAR bevatten. Maar oefening baart kunst en voor ze het weten zijn er verhalen met 7 of 8 dobbelstenen. Iets waar Dean best trots op is. Dan richting het dock, waar Jill en Keith vandaag ook bij zullen zijn. Het is vandaag broer & zus dag op het dock. Dean gaat samen met Stephanie het water in en samen met Jill en Keith krijgt de dolfijn allerlei opdrachten. Ondertussen wordt hiermee de spraak en het zelfvertrouwen van Dean geprikkeld. Na de eerste ronde watertijd wordt er weer geoefend op het dock, aan de hand van een kaartspel waarmee er weer situaties worden geschetst waar Dean een antwoord op moet geven. Ondertussen knuffelen Jill en Keith met Kanoa, die er vandaag duidelijk wel zin in heeft! Na het werken op het dock, mag Dean nog heel even het water in, en mogen wij als ouders en oma van dichtbij op het dock kijken wat Dean allemaal doet. Na dit onbeschrijfelijke moment krijgen we een afscheid van Kanoa en gaat Dean zich douchen. Michel en ik hebben een evaluatie van vandaag met Stefanie. We krijgen "huiswerk" mee naar huis, de dobbelstenen van de Story Teller. Na de therapie hebben we nog heel even gezwommen, waarna Dean 2 uur lang heeft liggen slapen, zo moe dat hij was van alle inspanning. Maar einde van de middag en de avond pakt hij zelf het huiswerk op en hebben we nog vele mooie verhalen geoefend met de Story Cubes. Mooi om te zien dat hij dit zelf ook wil. Benieuwd naar morgen! 


Therapie dag 1: Doelen stellen 

Vanmorgen om 7.30 uur werden we verwacht op het CDTC. Zodra we het terrein oplopen voelt het goed. We worden opgevangen door Stefanie en Anouk, het duo wat de komende 2 weken aan de slag gaat met Dean. Anouk neemt Dean, Keith en Jill mee, zodat wij een gesprek kunnen houden met Stefanie. Hierin bespreken we de situatie van Dean en stellen we doelen vanuit ons als ouders voor Dean. Uiteraard met de kanttekening dat deze haalbaar zijn. Een van de doelen is het houden van een interactief gesprek, in de juiste zinsvolgorde. Dean geeft aan dat zelf ook graag te willen. Anouk komt met de kinderen terug, en Stefanie, Anouk en Dean starten binnen met de therapie. Na deze oefeningen zoekt Dean een wetsuit uit en komen ze naar buiten, richting dock. Ondertussen zijn Jill en Keith meegenomen door Marieke voor het zogenaamde broer-zus programma. Michel en ik kunnen ons even volledig focussen op de oefeningen en Dean. Hij doet het supergoed. Zoals gezegd is "zijn" dolfijn Kanoa een tikkeltje ondeugend, en trok ook zijn eigen plan. Gelukkig waren daar Chabelita en Nubia, die het maar wat leuk vonden om met Dean te zwemmen en oefeningen te doen. Ook op het dock worden er oefeningen gedaan en als beloning nog een rondje zwemmen. Zeer voldaan en onwijs moe komt Dean onze kant weer op. Als afsluiting hebben wij een gesprek met Stefanie, die Dean een compliment gaf om zijn open houding naar het team en de dolfijnen. Vanaf hier gaan we morgen weer verder. Blijf je ons volgen? 



 

Kennismaking CDTC & therapeuten 

 

Best een spannend moment voor Dean vandaag: kennismaken met het CDTC en de therapeuten. We zijn met zijn drietjes richting CDTC gelopen en daar werden we opgevangen door een stagiaire van het CDTC. Gelijk heel enthousiast kregen wij de informatiemap overhandigd en kregen we een rondleiding. Dean stelde zelf ook heel goed verschillende vragen en uiteindelijk hebben we Stefanie ontmoet en stagiaire Anouk. Zij zullen de komende 2 weken aan de slag gaan met Dean. Maar niet onbelangrijk: welke dolfijn past bij Dean en andersom? Het is Kanoa geworden, een 7- jarige mannetjes dolfijn welke een tikkeltje ondeugend kan zijn en gek is op balspellen. Wij zeggen: prima combinatie! Dean voelde zich erg om zijn gemak en had gelijk een klik met Stephanie. Ze kletste alleen wel een beetje veel volgens Dean. Maandag half 8 (Nederlandse tijd 13.30 uur) worden we verwacht met het hele gezin. Vol trots en motivatie liep Dean het terrein af van het CDTC met de vraag: wanneer is het maandag? Te mooi om waard te zijn allemaal. We keep in touch! 



Vertrek Amsterdam - Aankomst Curaçao 

Jeetje, wat een kanjer is Dean! Dit avontuur is geweldig welke we aan mogen gaan, maar ook wel een gevoelig punt bij Dean. Hij ziet op tegen de reis naar Curaçao. Hoe gaat dit allemaal, hoe lang is het vliegen, wat krijgen we te eten, hoe zit het hotel eruit? Meer dan 101 vragen zaten in zijn koppie. Ondanks dit alles heeft hij het supergoed gedaan en zijn we inmiddels in Curaçao aangekomen. Dean heeft nog even moeite met het tijdverschil & de andere omgeving waarin we nu verblijven. Maar dit komt goed, want hij doet super zijn best. Tussen de middag even een kleine powernap waardoor hij de wereld weer aan kan volgens hemzelf. Morgen (vrijdag) zullen we kennis gaan maken met het team wat Dean de komende twee weken zal gaan begeleiden. We houden jullie op de hoogte!